ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΥΖΗΤΟΥΝ / Η Μαριάννα Ιγνατάκη συζητά με τη Δ. Κοντελετζίδου

Posted by on May 22, 2014 in news | No Comments

thinkfree.gr

Μαρία Ιγνατάκη, Adore me, 2014 77x57cm, watercolor, gouache, colored pencil, pastels on paper sm

Οι ρόλοι αντιστρέφονται. Οι καλλιτέχνες συζητούν με την ιστορικό τέχνης Δωροθέα Κοντελετζίδου περί τέχνης και άλλων δαιμονίων…

Μαριάννα Ιγνατάκη: Με αφορμή τη μεγάλη αναδρομική έκθεση του Ai Weiwei με τίτλο Evidence που τρέχει αυτή τη στιγμή στο Βερολίνο, ​ποια είναι η γνώμη σου για το έργο του καλλιτέχνη;

Δωροθέα Κοντελετζίδου: Είναι από τις εκθέσεις που θα ήθελα δω για να έχω ολοκληρωμένη γνώμη. Το γεγονός ότι πρόκειται για υπερπαραγωγή με καθιστά αυτόματα ‘καχύποπτη’ με την έννοια ότι πρόκειται για έναν καλλιτέχνη ο οποίος χρησιμοποίησε, την προέλευση του, τα δεινά του επικοινωνιακά Το έργο του το γνωρίζω ελάχιστα, προσωπικά και εντελώς υποκειμενικά δεν με ενδιαφέρουν οι σταρ αλλά τον παρακολουθώ.

Μ. Ιγν.: Ποιοί είναι οι λόγοι που υπάρχει αυτή τη στιγμή τόσο έντονο ενδιαφέρον για τη σύγχρονη Κινέζικη τέχνη στη Δύση;

Δ. Κ: Η Κίνα, εδώ και μερικά χρόνια, αποτελεί οικονομική δύναμη, μάλιστα, πρόσφατα διάβασα ότι έχει το προβάδισμα –επενδύσεις, τουρίστες, ανάπτυξη- παρά, λοιπόν, τις  μη δημοκρατικές της πρακτικές όσο αφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα, το βλέμμα των άλλων δύο ηπείρων είναι στραμμένο επάνω της. ​ Είναι, λοιπόν, φυσικό επακόλουθο να ενδιαφέρει και η πολιτιστική της ανάπτυξη, η λογοτεχνία, η ποίηση αλλά και η σύγχρονη τέχνη ως εξαγώγιμα ‘προϊόντα’. Κυριολεκτικά και μεταφορικά ο πολιτισμός μιας χώρας αποτελεί το επιστέγασμα, την προώθηση και ‘ανάδειξη’ της εκτός συνόρων πόσο μάλλον όταν αυτή ‘εξαπλώνεται’ τάχιστα. Εκτός τούτου, πιστεύω ότι ο καλύτερος τρόπος για να ελέγξουν οι άλλες δυνάμεις μια χώρα όπως η Κίνα είναι να καταστήσουν τους εαυτούς τους ‘αρωγούς’ ώστε να δημιουργηθούν, αμφίδρομες σχέσεις εξάρτησης. Τώρα, όσο αφορά στη σύγχρονη τέχνη, εκτός του ενδιαφέροντος, αποτελεί για τη Δύση και μια νέα πρόκληση ανάγνωσης μιας, κλειστής, μέχρι πρόσφατα, κοινωνίας η οποία διαμέσου της τέχνης, επιχειρεί να καταγράψει μια νέα ‘σελίδα επικοινωνίας’ αλλά και διαμαρτυρίας.

Μ. Ιγν.: Το να ζει και να δουλεύει κάποιος ως “ξένος” καλλιτέχνης σε μία χώρα έχει θετικές και αρνητικές πλευρές. Πόσο σημαντική είναι η ανταλλαγή καλλιτεχνών και πώς αντιμετωπίζουμε τους “ξένους” καλλιτέχνες στην Ελλάδα;

Δ. Κ.: Η ανταλλαγή καλλιτεχνών είναι ένα ζητούμενο το οποίο, τουλάχιστον στην Ελλάδα επιτυγχάνεται κυρίως μέσα από workshops και όχι μέσα από ομαδικές εκθέσεις στις οποίες δεν συμμετέχουν μόνο Έλληνες καλλιτέχνες. Πιστεύω ότι υπήρξε μια περίοδος όπου κάποιοι καλλιτέχνες βγήκαν εκτός συνόρων αλλά δεν κατάφεραν να έχουν την αναγνώριση αυτή ώστε το έργο τους να συνεχίσει να είναι ‘παρόν’ και σε άλλες διοργανώσεις. Στην Ελλάδα οι ‘ξένοι’ καλλιτέχνες γίνονται εύκολα αποδεκτοί γιατί προσφέρουν, εκτός από το έργο τους, τη δυνατότητα στους γκαλερίστες ή διοργανωτές εκθέσεων την ευκαιρία μιας επίπλαστης πολυπολιτισμικότητας.

ΜΙγν.: Τί γνώμη έχεις για την τάση αποστασιοποίησης της τέχνης από το ίδιο το έργο και απαξίωση της όποιας “αντικειμενικής’ ​αξίας του (τεχνική, υλικά, χρόνος παραγωγής);

Δ. Κ.: Εύστοχη παρατήρηση! Έχουμε την τάση να ‘παρατηρούμε’ την αφήγηση εις βάρος της διαδικασίας, της ιδέας, του υλικού, του ιστορικού πλαισίου. Προσωπικά, παραμένω ‘οπαδός’ της ανάγνωσης του έργου και όχι της αφήγησης. Επίσης έχω τη γνώμη ότι βρισκόμαστε, ιστορικά, λίγο πριν τη δεκαετία του 1960, την εποχή εκείνη δηλαδή όπου η τέχνη αντιμετωπίσθηκε ως εμπορευματικό προϊόν και όχι ως γλώσσα κατάδειξης, αναζήτησης προβληματισμών. Είναι θέμα χρόνου, για μένα, να υπάρξει η αντιστροφή αυτή που θα επιφέρει, μέσα από άλλες ίσως διαδικασίες, την επανακαιροποίηση μιας τέχνης ως ανεξάρτητο, αυτόνομο αντικείμενο προς ερμηνεία.

Μ. Ιγν.: Αυτό που κινεί τα νήματα του κόσμου της τέχνης σήμερα ​είναι το πολιτικό και κοινωνικό μήνυμα.;

Δ. Κ.: Ούτως ή άλλως εμπεριέχεται, έμμεσα ή άμεσα απλώς έχει δοθεί μεγαλύτερη έμφαση γιατί ‘πουλάει αντίσταση’. Βέβαια, αν μελετήσουμε καλύτερα θα διαπιστώσουμε ότι αυτό που έχει λάβει ιδιαίτερη έκταση στην εικαστική γλώσσα, κυρίως στην Ελλάδα, είναι η προσωπική μυθολογία.

Η Μαριάννα Ιγνατάκη είναι καλλιτέχνης και ζει στην Κίνα.

Η Δωροθέα Κοντελετζίδου είναι ιστορικός/ δρ της θεωρίας της τέχνης.